تبلیغات
دیجیتال - اهمیت شرکت های تجاری در چیست؟
 
دیجیتال
صفحه نخست         تماس با مدیر         پست الکترونیک        RSS         ATOM
 
 
سه شنبه 19 تیر 1397 :: نویسنده : سامان حسنی
از دید علم، وقتی تاجر کسب و کارخود را در قالب شرکت راه می اندازد انتقال مالکیت آن به طریق اداری یا وراثت به اشخاص دیگر آسان می شود.هریک ازانتقال گیرندگان تعدادی سهم یا سهم‌الشرکه دریافت می نمایند، و اساسنامه نیز روش اداره شرکت را رقم می زند.

به این ترتیب، سرمایه تجارتی فرد تقسیم یا به حراج گذاشته نمی شود. جدا ازاین شرکت در گونه مناسب انتخابی به صاحب فعالیت تجاری یا صنعتی اجازه می دهد که فقط بخشی از اموال خود را به کار اندازد و بقیه آن را درگیر تعهدات و مسئولیت های شرکت نباشد.
اما در یک کلان نگری، شرکت به ویژه اگر از نوع سهامی باشد، راه را برای گردآوری سرمایه‌های بزرگ هموار می کند. این نیاز پس از انقلاب صنعتی قرن نوزدهم در اروپا پیش از پیش احساس شد. شرکت سهامی می تواند در توسعه صنعت و تجارت ملی و بین المللی یک کشور به کار گرفته شود. درصورت محدود ماندن این زمینه ها،همان شرکت تحت عناوین شرکت داخلی وابسته به شرکت خارجی مادر، یا شعبه شرکت بیگانه درخدمت حفظ و گسترش صنعت و تجارت خارجی صرف می‌شود. و به توسعه نفوذ اقتصادی بیگانگان سرعت و شتاب می بخشد.
بنابراین درایران به لحاظ رشد دو سویه صنعت و تجارت و همین طور واردات، شرکت از دوجنبه منابع داخلی و خارجی رشد کرده است. تأسیس شرکت‌های سرمایه به ویژه از نوع سهامی خصوصی و عمومی افزایش چشمگیری نشان می دهد. گرچه شرکت های متمرکز در بخش صنعت و تجارت،مقابل شرکت های فعال در واردات همواره ضربه پذیر بوده اند. از نظرعامه مردم به عنوان متعهدان خرید سهام،محدودیت مسئولیت به ارزش سهام درمواجهه با دیون شرکت وهمچنین امکان نقد کردن فوری آن به ویژه اگر شرکت در بازار بورس اوراق بهادار وارد شده باشد، جذابیت لازم را برای سرمایه گذاری دارد.
ازنقطه نظرصاحبان صنعت و تجارت هرشرکت به خصوصی اگر از نوع سرمایه باشد، جاذب است. چه آنها بدین وسیله می توانند درآمدی را ازمحل سود مشمول مالیات شرکت به خود اختصاص دهند. این مبالغ ممکن است منتهی به گسترش همان فعالیت و یا ایجاد فعالیت های اقتصادی دیگر بشود. مواد اول و دوم لایحه اصلاحی قانون تجارت مصوب ۱۳۴۷ با تجارتی اعلام نمودن شرکت سهامی برمبنای صورت آن،به بازرگانی کردن فعالیت‌های عادی جامعه دامن زد. به ویژه بیمارستان های خصوصی و برخی بنگاه های انتشاراتی به صورت شرکت سهامی در آمدند. انبوه سازی های مسکن هم در قالب شرکت با مسئولیت محدود کار خود را دنبال نمودند.
تجارتی شدن عمومی فعالیت ها بخش دولتی را نیز کاملاً فرا گرفته است. کلیه شرکت های دولتی بر اساس مواد ۲۹۹ و۳۰۰ ل.ا.ق.ت با لحاظ مختصر تفاوت قابل گذشت،ازمقررات شرکت های سهامی پیروی می نمایند.
دراین شرایط،تردیدی باقی نمی ماند که شرکت های تجارتی به مفهوم وسیع کلمه کلیه شرکت های صنعتی و تجارتی را در تمامی بخش‌های عمومی، خصوصی و تعاونی و نه صرفاً توانا ترین و پرتعداد ترین آنها را در برمیگیرد. شرکت های تضامنی به دلیل تعهد تضامنی شرکاء به پرداخت کلیه دیون شرکت حتی از نوع بی محل با اموال خارج از شرکت خود اعتباری بیشتر از شرکت های نسبی دارند که در آنها هر شریک به تناسب سهم خود نسبت به دیون با زمینه خالی شخص حقوقی مسئول است.
اما در شرکت های سهامی که برابر قواعد حاکم شرکاء ضرر نهایی خود را به مبلغ اسمی پرداخت شده سهام مورد خریداری کاهش می‌دهند. با این ترتیب یک تعهد عینی (سهم نقدی یا غیرنقدی) جای تعهد شخصی(در شرکت شخص) را می گیرد، تا به جذب سرمایه های خصوصی سهولت بخشد.
در شرکت های مختلط سهامی وغیر سهامی، شرکاء ضامن مسئولیت شخصی در برابر دیون مازاد بر دارایی شرکت دارند. حال آنکه شریکان عادی(صاحب سهم یا سهم‌الشرکه) صرفاً یک تعهد عینی بر مبنای آورده های خود به شرکت می پذیرند.
به این ترتیب،اختلاف فعالیت انفرادی و اشتراکی بیشتر نمایان می شود، نه تنها تعداد شرکاء هم پیمان،بلکه امکانات فراهم آمده و سود حاصل از بهره برداری فواصلی ناممکن نشان می دهند.
درشرایط کنونی صنایع بزرگ نظیر ذوب آهن، فولاد و مس و کارخانجات اتومبیل سازی، بانک‌ها و بیمه‌های بخش خصوصی وعمومی از نظام حقوقی شرکت های سهامی بهره می برند. ولی بنگاه‌های اقتصادی کوچک و متوسط از قالب و شکل شرکت با مسئولیت محدود استفاده می کنند.
درکشورهای غربی، شرکت های سهامی،«به عنوان ابزار تحسین برانگیزی که نظام سرمایه داری خلق کرده است»توصیف می شود.چه این شرکت های درعمل برای فعالیت های خصوصی، ابعاد و اندازه های ضروری جهت مطابقت با معیارهای انقلاب صنعتی قرن نوزدهم فراهم آورده که سرمایه حاصل به میلیاردها یورو یا دلار می رسد. در واقع شرکت های مذکور در اواخر قرن نوزدهم به فتح کلیه بخش‌های صنعت و تجارت نایل شدند. یعنی آنها از خصوصی سازی فعالیت‌های دولتی بهره جسته و راه آهن،معادن، انرژی هیدروالکتریک،برق و گازرسانی را به اختیارگرفتند. در بخش خصوصی و آزاد نیز، بانکداری، بیمه و صنایع بزرگ، حمل و نقل دریایی، رودخانه ای و هوایی، فروشگاه های بزرگ و انبارها، تئاتر،هتل داری، روزنامه و انتشارات تحت سیطره نظام شرکت های سهامی درآمد. فقط دراین میان کشاورزی تا حدودی مصون ماند. این اولویت و برتری شرکت های سهامی نشانه شاخص دنیای نو ومدرن است. یعنی به وسیله این تأسیس حقوقی بوده که نظام سرمایه داری را برقرار و استوار می بینیم.
درحال حاضر شرکت‌های سهامی می توانند شعب یا شرکت های وابسته در داخل و خارج از قلمرو ملی داشته و برفعالیت و نفوذ اقتصادی و تجاری خود بیافزایند.
امکان ادغام شرکت ها نیز اجازه می‌دهد که به طور افقی یا عمودی، بنگاه حاصل از ترکیب با اقتدار بیشتر درمقابل مشکلات موجود مقاومت نماید.
برعکس، وقتی اداره فعالیت برای مدیریت واحد، سنگین و غیر قابل اجرا شود. روش تجزیه می تواند از مشکلات بکاهد. در این حالت، شعبه یا شرکت وابسته ممکن است مستقل گردد و یا خود شرکت به دو یا چند شرکت کوچکتر تجزیه شود.
سرانجام، شرکت های به اصطلاح«چند ملیتی»از گروهی شرکاء با ملیت‌های متفاوت تشکیل می شوند‌، ولی شرکت مادر و شرکت‌های وابسته، هر یک رسماً ملیتی مختص و مجزا دارند.




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر


درباره وبلاگ


مدیر وبلاگ : سامان حسنی
نویسندگان
جستجو

آمار وبلاگ
کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :